تو در جااان منی

                                         من غم ندارم...

                                                  تو ایمااان منی

                                                          من کم ندارم...

                             اگر درمان تویی     دردم فزون باد

                             وگر عشقی تو     سهم من جنون باد

                             تویی  تنها تویی علت من

                              تو بخشاینده ی بی منت من

صدایم کن...

صدای تو ترانه است

کلامت آیه هایی عاشقانست

تورا من سجده سجده میپرستم

که سر بر خاک بر زانو نشستم

.......................................................................

یادش بخیر

بزرگ شدم .آره دیگه اون لاکو لاکو نیست.لاکو دیگه از دختر بابا بودن بیرون اومده لاکو دیگه همسر میر آقا شده... لاکو حاج خانوم شده...لاکو خانوم نقاش شده...

یه زمانی چقدر اینجا بودم... زندگی میکردم با فضاش با آدماش ...

اووووووووووووووف

چه زمان زود میگذره زوده زود...

خدایاااااااااااااا

دلم تنگ شده.دلم تو این شب یلدا برای پدرو مادرم برا خانوادم تنگ شده.واسه داداشام...

کاش همه با هم بودیم کاش....

هی...

شکر به همین بودن شکر

راضی ام گله ایی نیست شکایتی هم نیست

میر آقای من خیلی مهربونه جای همه نداشته هامو که نه ولی خب جای دلتنگیمو پر میکنه....

دوسش دارم....

شب یلداتون مبارک

یاد کسایی که پارسال بودنو امسال  نیستن یه قاچ هندونه یه فاتحه ...

دلم میخواد امشب رو زیبا بگذرونم با خدا....

صدایم کن...

صدای تو ترانه است....

سلام ماهه من

خوش اومدی به منزل ما

امسال اولین ساله ما دوتا با توئه توی خونمون

خدایا شکرت

..................................

خیی از دوستای وبلاگیمو از دس دادم دلم میخواد میبودن میخوندن

شاید دیگه من سویی دیده نمیشه!

بد نیست..........

زندگی اینه

خدا رو شکر

شما هر آینه، آیینه اید و من همه آه

عجیب نیست كز اینسان مكدرید از من

نه در تبری من نیز بیم رسوایی است

به لب مباد كه نامی بیاورید از من.....

و آسمان را پر از نور و روشتایی نمودند...

            پرنده ایی تنها در تاریکی پرواز می کند

او به دنبال لانه اش است....

چیزی به صبح نمانده ...

            شاهین میخواهد بیدار شود...............

خداست که داره خدایی میکنه......

همین و بس.

رها از گذشته

یک تنه تر

خندون تر

ازدواج کردم و این یه کهن بزرگ تو زندگیمه

شکر خدارو شکر زیباترین هدیه ی ایی که میتونستم بگیرم گرفتم.

ممنونم خدا

چرا ماهي ها اينقدر اشتباه مي کنند؟ قلاب ، علامت کدامين سئوال است که به آن جواب مي دهند؟؟

                                             گوش کن یک نفر در تو تو را میخواند......
                                              و خدایت ارام در دل تنگ تو اهسته تو را میخواند.....

                                                                                                        خدا اینجاست اینجا

در درونم غوغاست

وقتی قلمو کاغذی پیشم نباشه یه نوشته ی دو خطی تو ذهنم ۱۰ ها بار میره و می اد

ابهام روزهای نیامده....

اتفاقات جدیدی که لمس خواهد شد....فارغ از اینکه میخندی یا گریه میکنی....

فکرهایی که بی گمان سیاه خواهند کردروحم را .... و حجم سنگین تنهایی ها و کمبودها

           من خودم هستم و تنهایی و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزد....

          من به دنباله نگاهی هستم.....

                                           نگاهی که مرا از پس تنهایی ام میفهمد!!...

                                           و صدایم بزند....

                                           با توام هر جا که باشی.......

خدایا شکرت برای همه چیز شکر....

برای این بزرگ کردنام ممنونم ازت برای صبری که میدی برای این امید و نا امیدی....برای خنده ها و گریه هام....دیوانه ی اون لحظه هایی ام که منو از همه از همه و همه جدا میکنی که بهم نشون بدی به هیچ کی و هیچ چی دل بسته نباشم...که تنها و تنها تو میمونیو تو....

خیلی وقت بود به این جمله رسیده بودم که از هیچ کی توقع نداشته باشم.از دوست از برادر از خواهر از مادر یا از ............................ ولی انگار چند وقتی بود یادم رفته بود.ممنون از یاداوریه دیشبت

چقدر حرف نگفته دارم خدااااااااااااااااا.......حواست به من هست؟!!!!!

انگار این امتحانا تمومی نداره...این برگه رو میدی برگه ی دیگه تو راهه اونو میدی یکی دیگه.گله ایی ندارم...ولی صبری هم ندارم.....ظرفیت بده خداااااا ظرفیت

دلم فقط گریه میخواد گریه....

دنباله هیچ ادمی هم نیستم همدمی هم نمیخوام....اصلا برای این جنس حرفا ادمی نیست نه مادر نه برادر نه رها نه ...........................

مراقبم باش....یاداوریم کن جز تو کسی ندارم....جدام کن از هز چی دلبستگیه....

به امید تو میرم

دوستت دارم خداااااااااا 
 

خداوندا تو می دانی که من دلواپس فردای خود هستم .....

مبادا گم کنم راه قشنگ آرزوها را .....

مبادا گم کنم اهداف زیبا را ....

 مبادا جا بمانم از قطار .....

بین امید و ناامیدی می زنم پرسه،می کنم فریاد،می شوم خسته ....

راستی مرا تنها تو نگذاری خداوندا

ماهه دیشبو دیدین

چقدر زیبا بود...

تک تک  بود....

امروز روز تولدمه
از دیشب داره بارون میاد
آسمون هیچ وقت تولد من یادش نمی ره و کادومو برام می فرسته
روز قشنگیه
همیشه روز تولد آدم قشنگه
و وقتی همه اونهایی که دوستت دارن تولدت رو بهت تبریک می گن، تازه می فهمی چقدر زیادن آدمهایی که دوستت دارن
و این خودش روزو قشنگتر می کنه
به هر حال تولدم مبارک!

تولد همه کسایی هم که امروز تولدشونه مبارک!

یاد دارم در غروبی سرد سرد

میگذشت از کوچه ما دوره گرد

داد می زد:

کهنه قالی میخرم....

دسته دوم، جنس عالی میخرم....

کاسه و ظرف سفالی میخرم....

...........

اشک در چشمان بابا حلقه زد

عاقبت آهی کشید .... بغضی شکست:

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟!....

مادرم هم روزه بود....

خواهرم بی روسری بیرون دوید....

گفت : آقا.... سفره خالی می خرید؟؟؟؟!

چقدر خوبه  گاهی ننویسیم.... کلمات انگار تجدید قوا میکنند

                گاهی حتی دوباره متولد میشن....

 و حالا که کلمات به اندازه کافی قدرت دارند مینویسم ...دوست داشتن به کلام نیست.... به لرزش کلام است  یه جایی خوندم...

            وقتی واژه زیر بارخواهش تعظیم میکند سکوت میشود....

 به تماشا نیست به نگاه است... وقتی نه فقط چشمها بلکه یک وجود به تو نگاه میکند و گرم میشوی حتی اگرچشمهایش را بسته باشد. وقتی سراپا شنیدن شکل میگیرد گرچه کلامی برای گفته شدن باقی نمانده باشد. حالا راحت تر است نوشتن. راحت تر است گفتن...

             حالا واژه میدونه جاش کجاستو و چه حقی دارد....

کلمات و جملات مثه ماهی تو ذهنم میچرخن و وقتی دستمو دراز میکنم تا یه موضوع خوب واسه نوشتن پیدا کنم از زیر دستِ ذهنم در میرن.....باید یه حرفی زد...حتی اگه مثه ذهن پریشونم هذیان باشه!

یه ماهی که گذشت برام پر از حس های متضاد بود...که به سرعت همدیگه رو فتح میکردن...

شادی و غم ...

شادابی و کسالت..

.خستگی و انرژی...

کودکی و بزرگی...

فریاد و سکوت....البته بیشتر سکوت با صبر

خنده های بلند و گریه های یواشکی...

بگذریم ....

              در کل خدارو شکر به یه آرامشی رسیدم....که دنباله همین بودم

                                                            شکر

            دیگه کم کم برم خوابگاه ....

           سفارش نون بربری دارم....

           البته بیشتر بخاطره بوی نون میگیرم تا خودش....

           بوی گندم بوی روزنامه ی دور نون....اخ

          امتحان کردین؟!

          خوشبوئه ها....نگا

        عصر بخیر دوستان

دنیای من ؟؟!!

من بین تموم آدما بین تموم دوستها یه رهایی دارم که هر چی دل بگیره و نگیره هر چی غم باشه و نباشه هر چی خنده هر چی بحثه هر چی کمبود هر چی حرفه نگفتس ...خلاصه با هم خوب میسازیم.و از هم ارامش میگیریم...چه جاها که با هم نرفتیم  تو همین دانشگاهه خودمون   جایی که  بشر اونجا نمیره ما همه رو تجربه کردیم اونم معمولا با یه لقمه به دست...اگه خواستین مارو پیدا کنین ما اون پشت پشتاییم....

                           میخوام بگم خدارو شکر که این خوبش  رو به من داده و میده

یه برادر عزیزی بهم داده که واسه دیدنش واسه چایی بردن واسش دلم تنگ میشه....

                                 دلم واسه تمومه لحظه هایی که با هم بودیم تنگ شده....

یه خواهر خوب که فکر ریز ترین چیزهایی رو که من ممکنه باهاشون  در اینده سروکار داشته باشمو میکنه و همه رو در عین احترام و سکوت و گاهی اوقات با تندیه در نهایت مطلوب بهم میفهمونه و حتی این روش رو هم در پیش میگیره که من ازش سوال کنم که ..... اینجا باید چیکار کنم؟!

                                                         میدونم خیلی دوسم داره خیلی...

پدرم...مادرم....

       همینو بگم که خدارو بخاطر داشتن این بنده های مومنش صد هزار مرتبه شکر میکنم...

و خدای مهربونم....

این روزا خیلی لحظه هام قشنگ میگذره....

                                                                 شکرت

  تغییرات چه خوب چه بد ! لازمه زندگی اند اما گاهی آدم رو بد جوری به فکر می اندازن.... معمولا آدم در مقابله با تغییرات به خیلی چیزا فکر میکنه به شرایط قبل و بعد از تغییر و نتایجی که تغییر میتونه به همراه داشته باشه. همه عوامل مقایسه میشه . واضحه که اگه تغییرات اجباری باشه و خواست خود فرد توش هیچ نقشی نداشته باشه ،  ناراحت کننده است و شاید فرد با اون مقابله کنه اما خیلی زود همه چیز عادی میشه وفرد شرایط جدید رو می پذیره و حتی شاید حاضر نیاشه  اون رو با شرایط تازه  ای عوض کنه .  

چند روزیه که درگیر یه سری تغییراتم ....تغییراتی که باعث شده قدر خیلی چیزها رو که قبلا فکر میکردم  پیش پاافتاده و عادی هستند بیشتربدونم و سعی کنم اگه دوباره به اون شرایط برگردم ازشون نهایت استفاده رو ببرم. یه جورایی مطمئنم که اوضاع اینجوری نمی مونه...

امید همه وجودموگرفته...  زندگی جریان داره....هر لحظه از نو متولد میشه...

چی بهتر از این که زیبا بسازی این خلقتی که بدسته تو میتونه تو این لحظه همین لحظه ایی که بعد این میاد انجام بشه...

خدایا شکرت که منو باخوب هات اشنا کردی...

امید وارم لیاقتشو داشته باشم....

خدارو شکر

دیروز با رها غروبی بعد مدت ها رفتیم مزار.....

پرنده پر نمیزد...غریب بود غریب....

سه تا قرآن بدست پشت سرمون راه افتادن....

نمیدونم قصدشون توی اون سرما پول بود یا ثواب...

همینطور که داشتیم حرف میزدیم رسیدیم سر مزار محمد حسین....

صدای حمد و یاسین شون بلند شد...ارومو بلند ...

حس عجیبی بود ...

ترس عجیبی همه وجودمو گرفت که هنوزم که هنوزه دارمش....

                                          یه روزی ام من اونجا میرم

                                          خاک سرد

                                          خدایا یاری ام کن

                                          جز آه چیزی ندارم...

مردم...

جای خالی خدا را در زندگی هایتان هیچ چیزی پر نخواهد کرد

هیچ چیز...

و این حقیقت را گروهی زود میدانند که ما به آنها عارف می گوئیم

گروهی دیر میدانند که به آنها زاهد می گوئیم

گروهی خیلی دیر می دانند که به آنها تائب می گوئیم

و گروهی اصلا نمی دانند که به آنها غافل می گوئیم

و لا تکن من الغافلین...از غافلین نباشیم

...............................................................................................

سخت گرفتار خویشم خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

سخت رو چه جوری بنویسم که سخت خونده بشه  ......اخ

مادرم خواب دید که من درخت تاکم.

http://www.hideip.nl/browse.php?u=Oi8vd3d3Lm9taWQyMC5jb20vcG93ZXIlMjBwb2ludC9wYXJ2YXoucHBz&b=13

پیش از آنکه برگ های زرد را 
 زیر پای خویش
                    سرزنش کنی
                                       خش خشی به گوش می رسد
برگ های بی گناه
                        با زبان ساده اعتراف می کنند
 خشکی درخت
از کدام ریشه آب می خورد...

          وقتی این عکسو دیدم یاد یه پندی افتادم اینکه....

          که نباید بین بچه ها فرقی گذاشت

         من که کوچولو بودم همیشه با داداشام سر اینکه کی اینور مامانی بخوابه دعوا داشتیم

          یادش بخیر...........

           خوبه مامان این جور خوابیدنو بهمون یاد نداد :)    

           اخه دیگه نه از مامانی اثر بود نه از ما

                                                                                                                 شبتون خوش

                          ....... آری آغاز دوست داشتن است

                                            گرچه پایان راه ناپیداست

                                     من به پایان دگر نیاندیشم

                                               که همین دوست داشتن زیباست .........

مومن هیچوقت تو حسرت دنیا نیست....

اگه طلبی داشته باشه با قدرتی که از یگانه ی خودش داره خیزی میکنه و برای رسیدنش توان میزاره....

این دنیا واسه ما آدما کمه...

دنیا چی میتونه داشته باشه که من خلیفه الله نمیتونم داشته باشم.

....سعی کن در حسرت زمان رو طی نکنی....واسه خواسته هات تلاش کن تا به کمالات برسی...

دیگه از کاش ها حرفی نزن....

حسرت برای میز محاکمه است....

میبینی چه قشنگه خودتو خودت....

هوای خودتو داشته باش...

اگه طلبی رو به زبون میاری قدمت رو هم پیش بیار....

وقتی به حال و هوای خودم نگاه میکنم میبینم که جان من فراتر از اینهاست....

من رهام از همه ....

                      جوری که نباشن هستم....

اخیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

دنباله همین بودم که وقتی نباشن هم باشم

نیازی نیست هرچیه ....       

                          فقط واسطه  ایی بین ماست

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب
 مي گفت
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
 به جان دلبرش افتاده بود- اما-
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد